Waarom...

Kan iemand me uitleggen waarom:

• Mijn zoon als een ware stuntman in de zandbak kan springen maar kan jammeren als een baby als er zand aan zijn handen zit? want dat is zo vreselijk vies
• Datzelfde geliefde zoontje het vertikt om zijn gesmeerde boterhammen te eten maar als de eenden langskomen die ons voorraam als de McFly gebruiken niet weet hoe snel hij dat droge oude brood (voor de eendjes) naar binnen moet proppen?
• Waarom datzelfde exemplaar het de ene keer vertikt om in de wandelwagen te zitten zelf duwen is natuurlijk veel stoerder maar de volgende keer al bij het zien van deze wagen gaat jammeren omdat hij zo graag geduwd wil worden?

Kan iemand mij dit uitleggen of heb ik nu een echte orginele onvervalste peuterpuber in huis?!  ;-)


BTW: De foto is mijn zoontje als stuntman. Foto gemaakt met de telefoon. Resultaat: een lelijke foto met daarop een enigszins misvormt hoofdje. Maar buiten dat wel een echte actiefoto  ;-)

Even voorstellen.

Vandaag las ik het volgende citaat:

Liefde: een verheven soort koorts die het bestaan plotseling zin geeft.

Simon Carmiggelt.

Ik bedacht me toen dat ik mijn grote liefde nog niet voorgesteld heb.
Dus bij deze stel ik jullie voor aan mijn zoontje (22 maanden):